speleologie

Onderaan aangekomen sta je in een flinke zaal, die gevolgd wordt door een steile galerij. Die buigt naar rechts en gaat over in een galerij waar vlakke platen van het plafond naar beneden zijn komen vallen. Je wurmt je tussen wat rotsblokken door en zo kom je in de volgende zaal.

Je bevindt je op –109m en de galerij gaat nu vrijwel horizontaal verder, maar de afmetingen worden gaandeweg kleiner. Je bevindt je in een mini-meander, waar duidelijk zichtbaar wordt dat hier na zware regenval een serieuze beek stroomt. Met een beetje geluk vind je in de overgebleven poelen grotgarnalen. Uiteindelijk kom je bij een sifon op –112m, waar geen doorkomen aan is en dus het einde van de grot betekent.

Hoewel er in de grot vrijwel geen afzettingen te vinden zijn, is zij sportief gezien de moeite waard: vanwege wat klauterpassages en de modder. Trek ongeveer 2½-3 uur uit voor de tocht.

In een droge periode staat er nauwelijks water in de grot, op wat kleine poeltjes na. Het is in zo’n periode moeilijk te zeggen waar zich de eindsifon zou moeten bevinden.

De grot werd in 1909 door E. Fournier verkend, die de grot met een diepte van -250m schatte. Toen een van de diepste grotten van Frankrijk… In 1964 werd de grot daadwerkelijk in kaart gebracht en toen bleek ze slechts -110m diep te zijn. Na wat wroeten in de sifon, kwam de uiteindelijke diepte op -112m. Een beetje later werd opnieuw gegraven en zo werd een parallel gangetje vrij gelegd, dat evenwijdig aan de mini-meander loopt.