Vanaf de E70 (Triëst – Montfalcone) neem je de afslag Prosecco – Sgonico. Je rijdt vervolgens een stukje evenwijdig aan de snelweg en slaat op de T-splitsing rechtsaf, richting Gabrovizza. Volg de provinciale weg door het dorp en volg de SP-6 verder naar het noorden. Je komt door een klein dorpje (Baita), maar ook daar rij je voorbij. Na een poosje kom je op een bijzondere viersprong: Je gaat niet rechtdoor, ook niet linksaf, maar je neemt een weg die er precies tussenin ligt. Eerst een stukje evenwijdig aan de SP-6, dan buigt de weg naar links en komt in San Pelagio uit. Daar aangekomen rij je rechts om een klein restaurant heen, slaat linksaf en op het einde rechtsaf. Nog een kleine 200m en de weg veranderd van asfalt in een onverharde weg, die naar Slivia leidt. Op dit punt ga je links een veldje op en parkeert de auto.

e voet gaat het verder: je volgt onverhard pad naar links (let op het verkeersbord “verboden voor alle verkeer…”), dat langs een boomgaard loopt. Het maakt een scherpe bocht naar rechts en na een goede honderd meter wordt het smaller, in de buurt van een stenen muurtje. Het draait hier iets naar links. Nu zoeken naar een roodwitte markering, rechts van het pad. Hier ga je rechtsaf en volgt een smal paadje door een veldje. Je steekt het veldje over, stapt over een muurtje en zoekt een kleine verhoging in het terrein. De ingang is klein en ligt in een piepkleine doline, ergens tussen het struikgewas. Veel succes. Mét gps zoek je een stuk makkelijker.

Vanuit een mooie, ronde ingang kom je via een klein afstapje in een ruime galerij. Meteen al wordt duidelijk hoe rijk deze grot aan afzettingen is. Aan het eind van deze korte galerij gaat het links verder en opnieuw klim je een stukje omlaag, voor je in een volgende galerij komt. Een paar mooie zuilen markeren het begin van deze gang, die in dezelfde richting verder loopt. Je daalt af tot aan wat smallere passage, waarachter de put ligt. Rechts zit een eerste spit, op het plateautje onder je een stompe stalagmiet als natuurlijk anker. Nu daal je af over een klein overhangetje en daalt dan rechts verder af.

Vanaf dit plateautje daal je verder af. Nog een natuurlijk anker, iets lager een spit en vervolgens land je in een klein zaaltje met afzettingen. Rechtsom ligt dan de tweede en laatste put, waar je slechts één spit vindt (touwen aan elkaar binden!) en dan daal je verder af. Ergens op de helft misschien nog een natuurlijk anker gebruiken en dan daal je af tot op het diepste punt van de grot. Daar kun je nog een klein stukje rondkruipen, maar groot is het er niet. Op de bodem van kun je grote, heldere kristallen vinden, die zeer waarschijnlijk van een afgebroken stalagmiet of zo zijn. Ook vonden we kleine botjes, die we echter niet thuis konden brengen.

De Grotta dell’Ansa werd ontdekt door een aantal jongeren uit San Pelagio, die de ingang vrij maakten door de keien weg te halen. De grot is niet groot, niet bijzonder diep en ook qua afzettingen zijn er mooiere grotten in de omgeving. Toch is het de moeite waard even langs te wippen als je een paar uurtjes over hebt. Kenmerkend is de dieprode leem die je overal in de grot tegenkomt.

Om de Grotta dell’Ansa helemaal te zien heb je wat touwen en andere uitrusting nodig: