Ga je op de kruising rechts, dan kom je in het Ramo Terni uit. Al snel volgt P12(?). Er leiden twee galerijtjes naar deze put. Je laat de eerste links liggen en kiest voor de achterste. Voordat je afdaalt kun je een handlijntje uithangen (facultatief), waaraan je jezelf kunt zekeren als je naar de put gaat. Daal niet in de eerste (blinde) put af, maar ga rechts over een rotsband verder en daal in het volgende putje af (P7). Vanaf hier gaat de tocht verder.

Na een scherpe bocht naar rechts sta je boven in een meander. Je daalt een klein stukje af en zoekt vervolgens in de linkerwand naar twee spits, zodat je veilig beneden komt. Nu volg je de gang stroomafwaarts en via een kleine etroiture kom je op een kruising, waar je rechtsaf naar de onderste ingang kunt. Klim je links via wat stalen krammen omhoog en duik je meteen links weer een galerijtje in, kom je, na een stukje afklimmen, weer onderaan het touw in de meander uit

Als je door de onderste ingang naar binnen gaat, daal je al snel af door de eerste meander en na zo’n 200m zie je links een galerij uitkomen, die van de bovenste ingang komt. Nog wat verder kom je op een markante ‘splitsing’. Rechtdoor kom je in een nauwe meander, links klim je via wat stalen ‘krammen’ omhoog en komt even later in de volgende meander uit. Deze volg je daar waar je kunt, soms onderin, maar meestal hoger. De weg is vrij logisch en herkenbaar, gezien de vele markeringen in de grot.

Na een poosje sta je voor een putje van een meter of 10, waar je met behulp van een touw afdaalt. In principe kun je nu je srt-uitrusting achterlaten, die heb je niet meer nodig. Je volgt opnieuw de meest logische weg en de 1e Ruscello (1e beekje). Op een volgende splitsing ga je rechtdoor en zo kom je in een zaaltje dat ‘la Piastra’ heet. Aan de linkerkant zoek je naar een kruipgangetje, dat als een verticale spleet begint, maar al snel in een lage, droge gang veranderd. Dit is de ‘Cunicolo dei Cristalli’. Op het moment dat de galerij weer ruimer wordt (sta-hoogte) kun je rechtsaf een doodlopende galerij in, die na een poosje doodloopt in een zaaltje met mooie afzettingen.

Ga je echter rechtdoor dan kom je in de Meandro della Marmite uit, waar grote en kleine marmites elkaar afwisselen. De galerij wordt weer lager en je kruipt tussen grote afzettingen door naar een kleine zaal. Rechtsaf daal je af naar de Sala I, waar een klein watervalletje uit de muur komt en onder je verdwijnt. Wanneer je dit stroompje volgt, sta je al snel voor een sifon. Boven het watervalletje kun je in een smalle, lage meander komen en het water stroomopwaarts volgen, maar beter is de droge variant: Achter in de zaal zoek je rechts naar een doorgang. Via een wat stoffig gangetje kom je opnieuw bij het water uit, dat een meter of twee onder je stroomt. Je blijft bovenin de meander en via een lage passage (nat!) kom je in een hoger deel uit. De Meandro del Paradiso (met daarin de 5 e Ruscello) wordt smaller en je kunt nog net een volgende waterval zien. Er moet nog een mogelijkheid zijn verder te komen, maar wij hebben die niet gevonden

Terug in la Piastra kun je iets verder dan het Cunicolo dei Cristalli nog een klein kruipgangetje in, dat na een scherpe bocht naar links bij een etroiture in de linkerwand uitkomt. Via deze doorgang kun je ook afdalen en zou je via de Meandro Inferno ook in de Sala I, dichtbij het watervalletje uitkomen. Dat willen we nog eens gaan bekijken. Boven in la Piastra en ook in de zijgang van het Cunicolo dei Cristalli vonden we afzettingen in de vorm van bloemen. Het lijken gipsbloemen, maar aan de andere kant lijkt het qua structuur meer op calciet. Mooi om te zien, mooi om te fotograferen.

Het is een grot met een bijzonder karakter: ze is gedeeltelijk ontstaan in kalksteen, gedeeltelijk ook in flysch. In de grot stromen vijf verschillende beekjes, die elk door eigen meanders stromen. En alhoewel de actieve delen natuurlijk nat zijn, andere delen van de grot zijn kurkdroog en stoffig. Het water komt zo’n beetje samen in een grote zaal (Sala della Cascata), met achterin een sifon. De grot heeft weinig schachten, maar vergt wel goede klim- en druktechnieken, je klimt vaak hoger in de meanders! Niets voor beginners.

Onze eerste (maar zeker niet de laatste) bezoek aan de Doviza had als doel de Meandro del Paradiso te vinden. Deze route wordt hier beschreven. De tweede tocht verkenden wij het hoger gelegen deel achter de boveningang. Er staan nog een aantal tochten op het program, voordat we de hele grot hebben gezien.