In Villach zoek je de Villacher Alpenstrasse, de tolweg die je op de Dobratsch brengt. Bij de grote parkeerplaats 'Rostratte' houdt de verharde weg op, maar met een terreinwagen kun je veel verder komen: volg de hobbelige, onverharde weg tot je bij het Alpenlahmerkreuz komt. Daar parkeer je ergens. Ga je tevoet vanaf de Rostratte, reken dan op een dik uur naar deze plek.

Tevoet gaat het verder: in de buurt van het Alpenlahmerkreuz (groot houten kruis, langs de onverharde weg), ga je linksaf (zuidelijke richting) het terrein in en zoekt naar de Bärengraben, een diepe groef in het terrein, die naar het zuiden loopt. Na een paar minuten zie je een diepe doline, waar je omheen loopt en vanaf de zuidkant inloopt. Op een klein plateautje met gras vind je twee spits. Hier begint de grot.

Vanaf het plateautje daal je over de rand af, maakt evt. nog een fractionee over de rand en daal je nog verder af, tot je aan de sneeuwkegel komt. Nu moet je je goed afzetten, om op de kegel te landen, want het vervolg van de grot gaat aan de andere kant (noordkant) van de schacht verder. Is niet altijd even gemakkelijk, afhankelijk van de vorm van de kegel...

Eenmaal op de kegel zoek je naar een donkere, meestal smalle opening in de noordwand. Net daarboven maak je een nieuw ankerpunt (met lange ijsschroeven) en daalt tussen sneeuw en rots af. De weg schijnt hier steeds anders te zijn, afhankelijk van hoeveel sneeuw er in de winter valt en in de zomer smelt. Neem in ieder geval nog wat ijsschroeven mee, om eventueel nog een ankerpunt in te richten.

Wanneer er voldoende sneeuw gesmolten is, kom je onderin een grote zaal uit, waarvan de bodem op ongeveer -100m ligt (ook weer afhankelijk van de hoeveelheid sneeuw). Daar vind je zomer en winter sneeuw en ijsafzettingen en wat druipsteen. Allemaal zeer de moeite waard. Er schijnt zelfs een oeroude super-8 film te zijn, waarop mensen met 'firngleiter' (een soort korte, rechte ski's) de hoge sneeuwhelling afdalen...

Ergens halverwege de afdaling moet nog een zijzaal zijn, die nog niet open was toen ik er was: sneeuw blokkeert de ingang naar dit gedeelte van de grot. Hier zouden veel, vooral kleine, afzettingen te vinden zijn. Moet ik toch nog eens terug!

De grot is per jaar slechts een paar maanden bereikbaar: tot aan de sneeuwkegel kun je bijna altijd komen, maar vaak blokkeert de sneeuw de toegang tot de lager gelegen delen van de grot. Een vast patroon, waaraan af te leiden is wanneer dit gedeelte wel of niet bereikbaar is, lijkt nog niet ontdekt te zijn. Het kan dus zijn dat alle moeite om bij de grot te komen voor niets is geweest...