Aangezien de grot zich op privégrond bevindt, de eigenaar niet teveel mensen op zijn terrein wil hebben en de grot sowieso gesloten is, maken we hier de exacte locatie niet bekend.

Onze tocht van vandaag leidt naar de Bananenhöhle, een deel van de grot waar onlangs wat diepe schachten zijn ontdekt (30 - 50 meter diep), die in de nabije toekomst geëxploreerd en getopografeerd moeten worden. Wij hebben onze uitnodiging al binnen. Dit is slechts een klein deel van de Obir, we zullen vast meer delen gaan zien.

Achter een stalen deur begint een korte wandeling door oude mijngangen: redelijk comfortabel, hier en daar een kleine instorting, waar je overheen of onderdoor moet. Al snel sta je bij de 'Haaienbek', een klein, donker gat met aardig wat afzettingen. Dit zijn de eerste voortekenen van wat je te wachten staat. Een stukje ervoor ligt een zijgang, waar je een zogenaamde 'Harnischfläche' kunt bekijken: een haast perfect gladde wand, wat erop wijst dat hier twee rotsplaten over elkaar zijn geschoven. Het volgende opmerkelijke punt is het meetstation: op verschillende punten in de grot worden gegevens verzameld: temperatuur, luchtvochtigheidsgraad, enz. Op het punt waar we nu staan, komen alle kabels bij elkaar en hangen een aantal computerkastjes. Harald, voorzitter van de club uit Klagenfurt, moet hier batterijen wisselen en een apparaat vervangen, de rest van de groep gaat verder. Vanaf dit punt kun je verschillende kanten op, de Bananenhöhle is ons doel.

We slaan linksaf en wachten bij een soort gordijntje. Daarachter start een schuine cheminée, die door de mijnwerkers gegraven is. Ze is zo schuin, dat men boven de erts erin kon kieperen en die dan 40m lager weer kon wegscheppen. Wij moeten vanwege het steenslaggevaar een voor een naar boven. Alles bij elkaar duurt het een klein uur eer onze zesmansformatie boven is. Opnieuw volgen we mijngangen, hier 'stollen' genoemd. We maken onze eerste afdaling en komen vervolgens op een splitsing gaan we even naar links, om een natuurlijke zaal met afzettingen te bekijken. In het toeristische gedeelte van de Obir is het mooi, de zalen hieronder zijn van dezelfde kwaliteit. Alleen wat minder mensen... Snel wat foto's maken en dan weer verder.

Terug naar de splitsing en nu de andere kant op. Een keer rechtsaf, een keer linksaf en we staan bij de volgende afdaling: vanaf een smal bandje dalen we een stukje af, stappen ergens halverwege de put naar achter en binden uit. Opnieuw stollen, nog een afdaling: een klein gat in een klein hoekje, opnieuw een putje met steenslag. Aangezien je onderin niet kunt uitwijken, moet iedereen voorzichtig zijn. Dan komt de 'Düse', het windgat. Een iets aflopende etroiture, die niet zo smal is als onze begeleider ons deed voorkomen. In vergelijking met Belgische etroitures net een smalle kruipgang. Frits heeft al maanden lang last van zijn rug, dus die draait om. Zijn vriendin gaat met hem mee. Toen waren er nog maar vier!

Opnieuw afdalen, in drie etappes, bovenin wat smal, maar al snel weer comfortabel. We landen in een grote hal, waar Andi (hij kent de grot en de mijn heel aardig) ons meeneemt naar een bijzondere afzetting: de 'sinterroos'. Verstopt in een klein zaaltje, boordenvol stalagmieten en stalactieten bewonderen wij dit kleine stukje natuurschoon. Terug naar de grote zaal en door een lage gang om in de Bananenhöhle uit te komen. Een enorme instortingszaal, vanwaar we dus binnenkort zullen gaan exploreren, topograferen en fotograferen. We bekijken een aantal nieuw ontdekte schachten en bekijken een eventuele bivakplaats. We hebben er zo'n 2 uur over gedaan om hier te komen, en we hebben niet eens veel materiaal meegebracht: slechts een touw van 100 meter en een van 50 meter en wat persoonlijke dingetjes. Om hieronder een compleet bivak voor een man of 8 - 10 in te richten gaat dus voorbereidingen (en tijd) kosten.

We maken nog meer foto's en gaan weer richting uitgang. Na een paar uur staan we weer in de frisse lucht. Maar in mijn gedachten ben ik nog steeds in de Bananenhöhle, bij die schachten, waar nog niemand is geweest...

Het Obir systeem is eigenlijk een loodmijn, met een totaal gangenstelsel van meer dan 600 kilometer (zegt men). Bij de exploitatie van de mijn zijn steeds natuurlijke zalen en gangen aangesneden, die zelf meestal geen directe verbinding met buiten hebben. In een klein deel van dit systeem worden toeristen rondgeleid, het overgrote deel wordt door de speleoclub uit Klagenfurt verkend en in kaart gebracht. Nog steeds worden er nieuwe, natuurlijke gangen en zalen gevonden.