bergwandelen

Dolomiti di Sesto / Val Grande

wegwijzer

Vanaf de hut loop je een klein stukje terug waar je vandaan komt en gaat bij een picknickplaats rechtsaf het bos in. Je volgt een klein stukje de routes 164 en 171 (op sommige kaarten aangegeven met 151??), tot je op een splitsing, dichtbij een beekje komt. De 164 gaat nu rechtsaf en gaat op de andere oever verder. Aanvankelijk loop je door een bos, het pad leidt langzaam hoger en hoger. Na een poosje kom je in open terrein: een alm, bezaaid met rotsblokken. Recht voor je zie je de Pala Ciapel liggen. Daarachter verschuilt zich het Bivacco A. Piovan.

Ergens in het midden splits de wandelroute zich: linksaf gaat de 164 verder richting Cima dei Bagni, wij houden rechts aan en volgen de 123, die ons onder de Pala Ciapel brengt. Ten westen van deze berg splits het pad zich opnieuw: linksaf leidt de 123 direct naar de bivakhut, rechtsaf kom je op de 152, richting het Forcella dei Camosci. Daar moeten we heen! Dit brede keteldal loopt in noordwestelijke richting. Hier en daar ontbreken even de markeringen van de wandelroute, maar zolang je richting de pas blijft lopen, kom je zeker goed uit. Aan je rechterhand zie je hier en daar diepe 'karren' in de rots, dit duidt op karstvorming. Echte grotten zul je er waarschijnlijk niet vinden...

Bovenop het pasje, buigt het pad naar rechts en over een klein graatje kom je bovenop de Sasso di Selvapiana. Met aan de ene kant de kale, hoge toppen van de Cima Bagni en de Monte Popera, heb je aan de andere kant de glooiende, begroeide toppen van de langgerekte bergkam die van de Helm naar het zuiden trekt. Wat een contrast! In het noordwesten zie je de Rif. Berti al liggen, daar gaan we naar toe. Aan de andere kant van het topje voert het pad weer naar beneden, waar je in het 'moeilijkste' stuk van deze route komt.

Het terrein wordt meer en meer rotsachtig en de rots zelf wordt brokkeliger. Een smal geitenpaadje draait in een ruime bocht en volgt de contouren van de wand. Een beetje 'trittsicherheit' (vaste voet) is gewenst, hoogtevrees juist niet. Langzaam maar zeker wordt het pad weer wat breder en bevindt je je weer in normaal Dolomieten-terrein: gruishellingen. Op naar de Berti-hut voor een drankje en een hapje. Waarschijnlijk heb je de hele weg alleen gelopen en ben je nauwelijks mensen tegen gekomen, maar bij de hut is het druk. Vanaf de Lunelli-hut lopen mensen omhoog tot hier en genieten van het uitzicht. Tevens is de Rif. Berti het uitgangspunt voor heel wat tochten in dit deel van de Dolomieten.

De weg terug naar de Rif. Lunille kan niet missen: het brede, uitgetreden pad ligt als een wit lint naar het dal. De bewegende, bonte stippen die je erop ziet zijn de talloze wandelaars die omhoog en omlaag lopen. Geniet in ieder geval van de vele watervalletjes die je onderweg ziet. Jammer genoeg kun je niet bij de allergrootste komen... Het pad daalt stevig en tegen de tijd dat het vlak wordt, ben je al bijna bij de hut.