12 foto's bij deze tour

opmerkingen
Er zijn veel mogelijkheden om op de Hohe Warte te komen, en een daarvan is de Weg der 26'er. Deze pittige klettersteig brengt je slechts tot halverwege de wand en daar moet je een keuze maken: of verder naar de top, via de Italiaanse kant afdalen en langs de Wolayer See teruglopen, óf via de Weg der 26'er terugklimmen, óf de Koban Prunner Weg terugklimmen. Voor de laatste keuze is het handig om wat touw en abseilapparaat mee te nemen, anders wordt het wel erg pittig... weten wij uit ervaring.

Omdat je in de noordwand klimt en het grote plateau halverwege de wand (vrijwel) geen zon krijgt, ligt er tot laat in de zomer nog harde sneeuw en ijs. Daarom zijn zowel de Koban Prunner Weg als de Weg der 26'er alleen laat in augustus t/m oktober te doen. Zelfs dan kan het voorkomen dat je stijgijzers nodig hebt op de sneeuwvelden...

tocht
Vanaf het Gasthof volg je het pad richting Obere Valentinsalm, dat eerst door het bos loopt, maar al snel op een uitgestrekte alm uitkomt. De weg is goed gemarkeerd, dus het vinden van de weg mag geen probleem zijn. Op de Obere Valentinsalm zelf kom je langs een grote hut. Je blijft steeds in dezelfde richting lopen (west) en het terrein veranderd: minder gras, meer blokken. Je loopt nu door een smallere passage onder de noordwand van de Kellerspitzen (2774m) en de Hohe Warte (2780m) door. Al snel wordt het dal weer breder en in de verte zie je het Valentinstörl al liggen. Vanaf die pas begint de eigenlijke tocht. De aanloop is vrij lang.

Op het Valentinstörl staat een kleine rots, waar een klettersteigje overheen loopt. Niets bijzonders en je kunt ook om de rots heenlopen. Wij zijn gekomen om te klimmen, dus nemen we de moeilijkste weg. Aan de andere kant sta je voor een enorm gruisveld, waar een duidelijk pad overheen loopt. Ergens in dat gruisveld splitst het pad zich: links ga je naar de Koban Prunnerweg (klimroute), rechts naar de Weg der 26'er (klettersteig). Wij buigen rechtsaf.

Eenmaal bij de imposante wand aangekomen, zie je al direct dat dit geen makkelijke klim is: een vrijwel vlakke rotsplaat met enkel een brede scheur waar je houvast kunt vinden. Maar de uitdaging is daar, dus snel de wand in! Via steile en gladde platen klim je langs deze grauwe rotsen omhoog. De route loopt in alle richtingen: van links naar rechts en weer terug. De kabels wijzen je steeds in de goede richting en zo beland je op een enorm gruisplateau op bijna 2500m. Als je vroeg genoeg op dit punt bent, ga je natuurlijk door naar de top. Wij waren wat later, dus sloegen we linksaf en klommen we de Koban Prunner Weg terug...

Geen enkele klettersteigatlas en ook het internet rept over deze weg terug... en misschien wel terecht. Vol goede moed vertrokken Monique en ik richting dal. Maar al snel bleek dat dit geen normaal wandelpad was. Hele stukken dienen vrij afgeklommen te worden en dat is niet altijd even veilig. Brokkelige rots boven een diepe afgrond is niet alles. Uiteindelijk hebben we het gered, maar het heeft wel wat inspanning gekost. Voor deze weg terug is een 50m touw (of een dubbel 30m, zoals wij bijna altijd bij ons hebben) een aanrader. Dan kun je de moeilijkste stukken abseilen. Bij elke passage zijn stevige boorhaken aangebracht. Eenmaal terug op de veilige gruishelling, neem je dezelfde weg terug als je gekomen bent.

De volgende keer zullen Monique en ik de tocht over de top en de Wolayer See maken. Ook daarover zullen we jullie berichten.