En zo gaat het verder: veel lopen, korte abseil, glijden en springen, enz. De ene waterval na de andere biedt zich aan en na een poosje sta je op het punt waar rechts de Steinerne Rinne in de Valentinsbach uitkomt. Die staat een groot gedeelte van het jaar droog, maar de goot waar het water normaal doorheen stroomt is duidelijk te herkennen. Er wachten je nog de laatste waterval en de drie 'Finsternis'-passages. Daar is de kloof zo smal en hoog, dat het zonlicht amper op de bodem komt. Het is er echt schemerig...