Het Abime de Bramabiau is een belangrijke grot, vooral vanwege zijn ondergrondse rivier. De Bonheur (genoemd naar een klooster in de buurt) verdwijnt bij de Perte de Bonheur ondergronds en komt bij de grot weer terug in het daglicht. In totaal omvat de grot 11 kilometer gangen, waarvan een gedeelte door de actieve rivier gebruikt worden, de rest is droog. Via een kleine waterval komt het water uit de grot. In het voorjaar (wanneer de sneeuw op de Mont Agoual smelt) en na heftige regenperiodes, stijgt de waterspiegel aanzienlijk.

In 1888 verkent Alfred Martel voor het eerst de grot, onder afkeurende blikken van de plaatselijke bevolking. Niemand gelooft dat je ooit levend uit deze grot kunt komen. Maar op 27 en 28 juni doolt Martel rond in de Bramabiau en komt gezond en wel weer buiten. De ontdekker ondervindt vele problemen: de grot is technisch niet eenvoudig, soms waadt hij door diep water, andere keren stuurt hij zijn bootje door smalle passages, dan weer moet hij terug omdat-ie in een doodlopende gang zit. Balancerend en klimmend over smalle richeltjes, hoog boven het water of direct in het water, hij volgt de rivier zover hij kan. Een verslag van deze eerste verkenning ligt op het gemeentehuis van Camprieu.

In 1890 wordt een begin gemaakt met de aanleg van paden in de grot, zodat 'het grote publiek' de grot kan bezoeken. In die tijd waren dat vooral de rijken, die piekfijn gekleed een wandelingetje door de grot maakten. Het gewone volk moest het doen met het aanleggen van de paden en hekjes. Of in hun vrije tijd zelf op ontdekking uitgaan. Pas in 1925 was de grot echt klaar voor bezoekers, ongeveer zoals het nu is. De rondleiding is ongeveer een kilometer lang en sinds 2006 is er een tunnel aangelegd, zodat je niet dezelfde weg terug hoeft als je gekomen bent.

Wat ook bijzonder aan deze grot is, is dat speleologen uit heel Europa de grot bezoeken, vooral achter de gebaande paden. Ze zoeken hun weg door het 11 kilometer lange labyrinth, waar ze direct kunnen waarnemen wat een watergrot precies inhoudt. Hoe het water de rots wegerodeert, eigenlijk, hoe een grot ontstaat. Want een actieve grot als de Bramabiau is nog steeds in ontwikkeling.

Ook qua geschiedenis is de Bramabiau interessant: door prehistorische mensen al bezocht en gebruikt, getuigen de vondsten in de grot. Er werden schedels, skeletten en scherven van aardewerk gevonden tot in de laagste en smalste spleten van het systeem. Nog veel ouder zijn de dinosaurussporen in het plafond van de laatste galerij in het toeristendeel. Miljoenen jaren geleden achtergelaten in vochtige modder, later overdekt door kalksteen, zijn de afdrukken als 'negatief' in het plafond achtergebleven. Ergens tussen de dino's en de mensen zijn dan ook nog de druipsteenafzettingen ontstaan. Het zijn er relatief weinig, als je het vergelijkt met de beide andere grotten in de buurt (Grotte de Dargilan en Aven Armand), maar ze zijn er wel. In het toeristengedeelte normale gordijnen, stalactieten en stalagmieten, in de achterliggende gedeeltes fijne afzettingen als excentriques en grotparels. Maar om die te vinden, moet je speleoloog zijn.