Op en rond de Grandes Causses zijn drie toeristische grotten: de Grotte de Dargilan, het Aven Armand en het Abime de Bramabiau. De Grotte de Dargilan is vooral bekend als de Grotte Rose, omdat veel druipsteenafzettingen een roze tot rode kleur hebben. Zij danken hun kleur aan de ijzerhoudende grond. Het ijzer oxideert en kleurt de stalagmieten en stalactieten rood. Op een bepaald punt zijn zelfs groen/blauwe afzettingen te vinden, die hun kleur aan koper(oxidatie) danken. Hoogtepunten uit de toer: de Klokkentoren, de Schedel, het Olifantenoor, en nog veel meer afzettingen, die dankzij de fantasie van speleologen de meest vreemde namen kregen. Het meest trots zijn ze daar op de 'Versteende Waterval', een 120m lange wand met afzettingen. Volgens eigen zeggen is dit de langste waterval ter wereld. We geloven hen op hun woord. Kenmerkend voor deze grot zijn de roze en rode afzettingen,

De Dargilan is in de herfst van 1880 door een schaapsherder ontdekt, toen hij een vos in een rotsspleet zag verdwijnen. Hij besloot het beest te volgen, maar dat ging niet zomaar. Hij moest een paar uur werken om de spleet zover uit te ruimen, dat hij er zelf door paste. Daarna stond hij aan het begin van de eerste zaal, waarin hij de stalagmieten voor spoken aanzag. Met knikkende knieën schreeuwde hij de donkere zaal in, maar kreeg alleen antwoord van de echo. In 1883 wordt de grot in de literatuur opgenomen.

In 1888 komt de grote Edouard Alfred Martel (de vader van de speleologie in Frankrijk) naar de Dargilan en exploreert de grot. Hij maakt de eerste schetsen en beschrijft de grot in een van zijn werken: "les Cévennes". Vanaf 1900 worden de eerste toeristen rondgeleid, die met muildieren vanaf het dal omhoog worden gebracht. Het elektrische licht wordt in 1910 geïnstalleerd, maar pas na de Tweede Wereldoorlog komt de grot in de publieke belangstelling. Vooral dankzij Aimé Cazal, en later Ephrem Passet en zijn zoon Alain, die de zaak in 1977 overneemt. Tegenwoordig trekt de Dargilan zo'n 55.000 bezoekers per jaar